Obecnie, coraz więcej kobiet boryka się z problemem zagrożenia ciąży. Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia, utrata nienarodzonego dziecka przed 22 tygodniem nosi nazwę poronienia. Wyróżniamy jego dwa rodzaje: sztuczne i samoistne. W pierwszym przypadku przerwanie czynności ciąży następuje w wyniku zabiegu farmakologicznego, a więc aborcji. Przyczyny drugiego są bardzie złożone.
50 procent poronień spowodowana jest nieprawidłowym rozwojem zarodka, który nie rokuje szans na jego dalszy rozwój. W takich sytuacjach można mówić np. o wadach kosmówki, które przyczyniają się do obumarcia płodu, bądź o patologii komórek rozrodczych. Częstym powodem są zaburzenia w budowie i ilości chromosomów. Można to też traktować, jako jedną z przyczyn bezpłodności partnerów. U pary, z medycznego punktu widzenia zdrowych ludzi, a nie mogących doczekać się potomstwa, występuje zwykle konflikt chromosomów, w wyniku którego dochodzi do naturalnych poronień.
Nie bez znaczenia są również problemy ze strony matki. Ich przyczyn można doszukiwać się w późnym wieku kobiety ( po 38 roku życia), zaburzeniach czynności tarczycy, niewydolności ciałka żółtego, przedwczesnym odklejaniem się łożyska, pęknięciem pęcherza płodowego, a tym samym zakażeniem wewnątrzmacicznym, czy nieprawidłowym rozwojem łożyska. Do poronień przyczyniają się zarówno choroby układu rozrodczego kobiety, jak i jego dysfunkcje, a także dolegliwości ogólnoustrojowe np. cukrzyca. Właściwy poziom progesteronu może być gwarantem utrzymania ciąży. Ten hormon żeński odpowiada za jej utrzymanie. Sprawą dyskusyjną jest jego mała ilość, która może wynikać ze złej pracy organizmu kobiety, bądź z nadmiaru estrogenów w organizmie, w stosunku do progesteronu, co powoduje zachwianie równowagowi hormonalnej w trakcie ciąży, a w konsekwencji jej zagrożenia. Zbędne ilości estrogenu przedostają się do organizmu człowieka z pożywianiem.
Medycyna wyróżnia kilka rodzajów poronień:
- zagrażające- charakteryzują się skąpymi i bezbolesnymi krwawieniami w I trymetrze ciąży. Mogą występować w tym czasie skurcze macicy. Utrata ciąży nie jest w takich przypadkach przesądzona. Leczenie odbywa się w warunkach szpitalnych, albo poprzez leżenie w domu. Należy przyjmować leki, które oddalają ryzyko utarty dziecka.
- poronienie rozpoczynające się- nie rokuje szans na jego zatrzymanie. Można je rozpoznać po obfitym krwawieniu, silnych skurczach , a także rozwarciu kanału i ujścia wewnętrznego macicy.
- tzw. poronienie w toku to dalszy postęp utraty nienarodzonego dziecka. Następuje wtedy zejście zapłodnionego jaja, lub jego części, do kanału szyjki macicy.
- o poronieniu niezupełnym mówimy, gdy zalegają w narządach rozrodczych pozostałości płodu. W takim przypadku konieczne jest łyżeczkowanie.
- przy poronieniu zupełnym nie ma konieczności usuwania jakichkolwiek resztek w wyniku zabiegu. Jest to zwykle możliwe, gdy utrata dziecka nastąpiła do ósmego tygodnia ciąży.
- z tzw. poronieniem zatrzymanym mamy do czynienia, gdy płód nie wykazuje oznak życia. W sytuacji, gdy zalega on dłużej w organizmie kobiety, niż 5 tygodni może dojść do groźnego dla jej życia krwawienia.
- z poronieniami nawracającymi mamy do czynienia, kiedy wystąpiły po sobie kolejno trzy utraty ciąży. Przyczyny takiego zjawiska mogą być złożone. Konieczne jest leczenie farmakologiczne.
- o porodzie niewczesnym mówimy, gdy nastąpiła utrata nienarodzonego dziecka do 14 tygodnia, po tym terminie właściwym określeniem jest poród przedwczesny. Taki płód nie jest zdolny do życia pozamacicznego.
Po utracie dziecka sugeruje się odczekać około pół roku, przed staraniem się o kolejne. Jest to czas potrzebny do ustąpienie zmian, jakie zaszły w macicy, a także usunięcia resztek płodu, które nie zostały wydalone przez organizm. Kobieta wraca w tym czasie do właściwego cyklu menstruacyjnego, a także ma możliwość poradzenia sobie ze stresem spowodowanym utratą nienarodzonego potomstwa.
