W literaturze amerykańskiej zespół nadpobudliwości określany jest mianem AD/HD (attention deficit / hyperactity disorder). Przypuszcza się, że przyczyny tej choroby mają swoją przyczynę w postaci zakłócenia pomiędzy neuroprzekaźnikami na poziomie mózgu. Charakterystyczne jest także rodzinne występowanie tej dysfunkcji. Specjaliści odrzucają natomiast jako bezpośrednie przyczyny, złe wychowywanie dzieci przez rodziców, problemy w szkole czy w rodzinie, bądź negatywne oddziaływanie telewizji.
Dziecko dotknięte zespołem nadpobudliwości odznacza się pewnymi charakterystycznymi cechami, które zostały podzielone na trzy podtypy: nieuwagi, impulsywności (nadaktywności), mieszany. Pierwsza odmiana AD/HD obejmuje swym zasięgiem takie zachowania, jak niedostosowywanie się do poleceń, niezdolność do skupienia uwagi na jednym zadaniu, roztargnienie, gubienie rzeczy. Osoby uosabiające drugi rodzaj, wykazują skłonność do wiercenia się, biegania, zrywania się z miejsca ( podczas, gdy konieczne jest zachowanie spokoju). Ostatni typ to połączenie obu wyżej wymienionych.
Nie wszystkie cechy muszą występować u każdego chorego na AD/HD dziecka. Zdiagnozowanie tej dysfunkcji powinno nastąpić przed 7 rokiem życia, w wyniku sześciomiesięcznych obserwacji. Do specjalisty dziecko kierowane jest przez lekarza pierwszego kontaktu. Dalsze badania przeprowadza psycholog, neurolog, czy psychiatra. Diagnostyka polega także na wykluczeniu innych możliwych przyczyn podobnych zachowań np. depresji, nerwicy lękowej, czy nawet problemów w szkole. Osoby dotknięte AD/HD cechują się brakiem wiary we własne siły, a co za tym idzie niską samooceną.
Leczenie ma charakter indywidualny i musi być prowadzane konsekwentnie przez długi czas. Dotyczy to zarówno rodzica, jak i nauczyciela, bądź innych osób mających bliski kontakt z dzieckiem. Należy o tym pamiętać, otrzymując zaświadczenie z poradni, które często jest traktowane jako ochrona przed ewentualnymi konsekwencjami, a nie jako motywacja do wzmożonej pracy nad unormowaniem zachowania dziecka, i modyfikacją niepożądanych efektów. Młode osoby z AD/HD zwykle radzą sobie w życiu dorosłym, choć występuje też konieczność porad u specjalisty.
