Kiedy dziecko przejawia brak zdolności komunikacyjnych i wykazuje niechęć do kontaktów z ludźmi istnieje duże prawdopodobieństwo, że są to oznaki autyzmu. Choroba ta ma swoje podłoże na poziomie mózgu.
Nie są znane przyczyny tej dolegliwości. W trakcie badań udało się ustalić, że występują u chorych pewne nieprawidłowości biochemiczne, a niektóre obszary mózgu są różnej wielkości. Ustalono także, że dysfunkcje występują, także na poziomie neuroprzekaźników i substancji chemicznych, przez które włókna nerwowe komunikują się między sobą. Czynnik genetyczny, również odgrywa pewną rolę.
Od trzech do czterech na dziesięć tysięcy dzieci dotkniętych jest spektrum autyzmu, w tym aż cztery raz więcej chłopców, niż dziewczynek. U niektórych zauważalny jest także niedorozwój umysłowy, bądź padaczka. Do dolegliwości autystycznych zaliczany jest także zespół Aspergera, jednak chorzy na niego nie wykazują trudności językowych, ani nietypowych zachowań, a ich inteligencja jest ponad przeciętną.
Objawy nie uwidaczniają się od początku życia dziecka, choć próby, które czyni udaremniając przytulenie siebie, odchylaniem główki do tyłu, mogą już być pierwszym symptomem. Zasadnicze jednak problemy do niepokoju występują po tym, jak dziecko skończy około półtora roku. Charakterystyczne stają się wówczas wypowiadane przez nie dziwne słowa, lub wydawane dźwięki, przy jednoczesnym braku wymowy, mimiki, czy języka ciała. W późniejszym czasie dostrzegalna jest niemożność nawiązania kontaktu wzrokowego z dzieckiem, czy jego wyobcowanie z otoczenia, wręcz obojętność. W zabawie dziecko jest jednostajne, a w innych sferach życiowych poddaje się sztywnej rutynie. Można również zaobserwować nadwrażliwość na pewne bodźce otoczenia np. hałas.
Fakt dokładnej nieznajomości przyczyn uniemożliwia wyleczenie tej choroby, ograniczając się tylko do zmniejszenia nasilenia jej objawów. Dzieci dotknięte tymi dolegliwościami, a także ich rodziny wymagają wsparcia w postaci różnorodnych terapii. Koncertują się one min. na rozwoju umiejętności językowych i mowy, zastąpieniem patologiczny zachowań, bardziej normalnymi, a także na rozwoju umiejętności ruchowych i wrażliwości umysłowej. Sytuacja zmusza czasem do przyjęcia leków łagodzących poszczególnymi objawami.
Dzieci z łagodniejszym przebiegiem choroby są w stanie się usamodzielnić, jednak większość, gdy dorośnie, nadal będzie wymagała stałej opieki. Warto pamiętać, że autyzm nie jest konsekwencją zaniedbań ze strony rodzica.
