Panuje powszechnie moda na tzw. uspołecznianie ludzi, zwłaszcza dzieci. Takie cechy jak komunikatywność, czy umiejętność pracy w zespole są cenne. Do tej postawy trzeba jednak z czasem dojrzeć, w przypadku introwertyków należy ją nawet w sobie wykształcić. Mają oni nie raz gorzej, zwłaszcza w dzieciństwie.
Ekstrawertyków jest więcej w społeczeństwie. Taka otwarta postawa, zwłaszcza w latach młodzieńczych, jest korzystniejsza dla rodziców, czy nauczycieli, którzy chcą móc nawiązać lepszy kontakt z podopiecznym. Typ osobowości, posiadujący wręcz odwrotne cechy, a więc zamknięty w sobie, unikający bliskich kontaktów z otoczeniem, jest nieraz trudny do zrozumienia, głównie przez tych, którym podobne tendencje są obce. Nauczyciele nie rozumieją często postawy introwertywnej swoich podpieczonych i kierują te dzieci do poradni psychologiczno- pedagogicznej, albo starają się na siłę zmienić ich zachowanie. Zwykle dlatego, że kontakt z nimi jest utrudniony.
Introwersja, zgodnie z definicją, charakteryzuje się skierowaniem swojej percepcji do wewnątrz, na własne myśli, emocje, uczucia. Jednocześnie, towarzyszy tej postawie zmniejszone zainteresowanie na świat zewnętrzny. Uważa się, że introwertyków w społeczeństwie jest około 30 procent. Należy jednak wystrzegać się mylenia ich z osobami nieśmiałymi, czy nawet osobowościami schizoidalnymi. Często też błędna ocena tego typu osobowości ma swoją przyczynę w pozorach zachowania. Uważa się zwykle, za osobę introwertywną tą, która odznacza się się powagą, czy stoickim wręcz spokojem, co jest zbytnim uproszczeniem, gdyż nie musi ona wcale wykazywać cech tego typu osobowości, np. gdy lubuje się w imprezach, zwłaszcza dzień po dniu, czy poznawaniu nowych ludzi, wtedy na pewno nie sklasyfikuje się jej jako introwertyczki, czy introwertyka. Przeciwnie, osobę z pozoru radosną, ale nie przepadającą za imprezami, a siłę czerpiącą z czytania, czy innych spokojnych zajęć, jak najbardziej za taką można uznać. Introwertycy często nie zdradzają swoich uczuć, maskują je obojętnym wyrazem twarzy, lub uśmiechem.
Nie jest prawdą, że ten typ osobowości nie przejawia chęci do spotykania się z ludźmi. Nie gustuje jedynie za zbyt dużą ich ilością, zwłaszcza za poznawaniem nowych osób. Ponadto, czuje wtedy, że traci energię życiową. Koniecznością staje się wówczas jej regeneracja. Musi robić sobie przerwy w kontaktach towarzyskich, czy nawet po pracy.
Dzieci introwertyczne przyswajają sobie wiedzę pracując samemu, nie lubią zespołowego uczenia się. Czytając, czy pisząc przyswajają sobie wiedzę. Starają się także przemyśleć, to czego się dowiedzieli, wtedy też wiedza ta zostaje na dłużej w ich pamięci. Potrafią całkiem dobrze weryfikować informacje. Uważa się, że introwertycy są zdolniejsi, niż ekstrawertycy.
Publiczne wystąpienia nie napawają ich optymizmem, i jak mogą ich unikają. Możliwość ośmieszenia się, wydaje się być dla nich przykra. Nie należy utożsamiać tego z obawą przed jakąkolwiek oceną, bądź nieumiejętnością przyjmowania krytyki.
Ważną cechą introwertyków jest to, że uważnie słuchają, a także dzielą się wiedzą, opartą często o ich głębokie przemyślenia. Zwalnia ich to wtedy od rozmowy, którą często podtrzymują, byle nie rozmawiać o sprawach nieistotnych.
Introwertycy nie lubią zbyt aktywnych działań, a ich zainteresowania zwykle się łączą, przez co nie są różnorodne. Uwielbiają pisać, czytać, fotografować, czy podróżować (preferują indywidualne wyjazdy). Lubią sztukę, grę na instrumentach, przyrodę, zwierzęta, sporty (zwykle te indywidualne).
Obawy rodziców, że ich dziecko jest samotnikiem, wykazującym pewną nieśmiałość, odczytywaną nieraz jako tchórzostwo, są bezpodstawne, gdyż dzieci introwertyczne, powoli, własnym rytmem, uczą się żyć w społeczeństwie. Zmuszanie ich na siłę do otwartości, bądź cofanie w edukacji, z powodu tzw. emocjonalnej niedojrzałości, jest wysoce niewłaściwe, i świadczy często o niezrozumieniu nauczyciela, czy rodzica.
